bir vapur dumanıyla sanki gelecek gibi

O kadar çok koşturduğum bi dönem oldu ki dün ilk kez bi durdum. Eski günlerdeki gibi bi saat boyunca Kabataş'tan, Balat'a kadar yürüdüm. Eskiden şuursuzca yürürdüm, artık sürekli bir iş, bi bişey yetiştirme telaşıyla nası da bırakmışım dedim.

Sonrasında gezmeyi özlediğimi farkettim. Eski zamanda çokçana fotoğraf çekerken dijital makine çılgınlığından sonra bu işten fazlasıyla soğumuştum. Yeniden fotoğraf çekesim geldi seneler sonra. (Hatta kendisini buralara da iliştiriyorum). Yeni ülke görmenin vakti gelmiş bir de onu anladım.

Her şey değişecek akımıyla başlattığım (tabi kimisi de kontrolüm dışında başlayan) sırasıyla yeni iş/yeni grup/yeni ilişki/yeni ev serisinden sonuncusu olan yeni ev kısmı gerçekleşeli henüz iki ay oldu. ve bu iki ay içinde müzik/çalışma odasını pek bi kullanmadığımı farkettim. Tüm günümü kendisine ayırdığımda aslında ne çok sevdiğimi anladım. Ayrıca gitar/müzik çalışmalarına geri döndüm bi şekilde.

Her şeyi öğrenmeliyim diye başlayıp, şuursuzca çalıştığım/okuduğum bi dönemden anlaşılan sıkılmaya başlamışım. Eski zamanlarımı çok özlediğimi farkettim. Bu kadar yenilik sonrası bu blog'u bile kapatayım diye düşünüyordum ama sanırım 6 senelik bir hatıra demetini üzerinde muhafaza ettiğinden bi kaç ayda bir de olsa buraya uğramaya devam edeceğim. Evet gerçekten tam olarak 6 sene doldu bitti.

Biraz farklı olarak: O gemiye binecez Mecnun.