kaçıp gerçekten uzaklara hayallere dalalım

Uzun zamandır içmediğim kadar alkol alıp, yine uzun zamandır görmediğim şekilde güneş ışığını görmem, kendi çapında bi bad trip ile sonuçlandı. Uykusuz kaldığım her dakika içinde sürekli mevcudiyetini koruyan saçma sapan şeylerden mutlu olma hali yavaş yavaş içimden çekildi. Genel olarak kontrollü bi insan olmamın sebebi aslında sadece mutlu olmaya çalışmanın kontrolüymüş. En son güneş ışığı çıktığında vampir olmak gibi etrafımda anlam yükleyebileceğim hiçbir şey olmadığını farkettiğimde zaten şu an bile içinden çıkamadığım ruh halinin en derin yerinde kendimi buldum.

etrafım artık işinde gücünde insanlarla dolduğundan, herkesin ne kadar da maddesel şeylere bağlı olduğunu net olarak gördüm bu sayede. havuzlu sitelerde yaşamak, İstanbul'da insanlardan uzak yerlere gidebilmek için şahsi arabalara ihtiyaç duymak... burada konudan az bir şey uzaklaşarak şuna deginmek istedi deli gönül. hayatım boyunca her anlamda insanların eşitliğine inanan (ya da en azından inanmaya çalışan diyim, çünkü insanın etrafı o kadar çok diğerlerini aşağılamaya yatkın oluyor ki muhtemelen yer yer etkileniyorumdur bundan) biri olarak aklım almıyor niye ayş istanbul cokh bozdu, uzak yerlere kaçalım gibi bi ihtiyaca bürünüyoruz, hele ki İstanbul'un içinde yaşamaktan vazgeçemezken. aksine insanlarla bir olalım, ne olursa olsun konuşalım, paylaşalım bir şeyleri. hepimiz kendimizi dünyanın en önemli kişileri olarak hissederken konuşalım da sırf saçma sapan şeyler peşinde olduğumuzu anlayalım. o havuzlardan biraz olsun başımızı çıkaralım. aslında baktığımızda en güzeli havuz başında içkimizi yudumlayıp kahkahalar atmaktansa, bir sevgiliyle yaz sıcağında ayakkabıları çıkarıp süs havuza ayakları sokmaktır.

en kötüsü de her gün daha bi kendime yer bulamıyorum. yağmura şemsiyesiz yakalanan insanlar vardır, ve hepsi dükkanların, otobüs duraklarının en şahane ve yağmur almayan yerlerine sığınır da siz sığınacak yer bulamazsınız ya, işte şu an tam olarak o noktadayım. dünyevi zevklerin hiçbirisinden zevk alamazken ve tüm akranlarım bunlarla huzur bulurken kendimi iyiden iyiye yalnız hissediyorum. 28 yaşımda ağaca tırmanmak istediğimde kendime eşlik edecek kimseyi bulamıyorum, ve bu isteğimin alkollülüğüme verilmesine yapacak hiçbir şeyim kalmıyor. lanet olsun ki tüm kontrolüm işte bu noktada başlıyor: onlar gibi gözükebilmeye çalışıyorum sürekli. ama beceremiyorum. onlar gibi olmayı da, onlar gibi olmamayı da beceremiyorum. bana da yer açın diye kimseye omuz atamıyorum.

zihnimin içinde bi yerlerde hiçbir kimseden destek alamamak yoruyor artık beni. uzun zaman sonra iki gün üst üste ilk kez bi arkadaşımda kaldım (gayet gecenin bi yarısı bile üşenmeyip evine giden bi insanım aslen) ve şimdi farkedebiliyorum anca sürekli şarkılara sığındığımı zülfü livaneli gibi. daha yeni tanıdığım bi insanın evinde durmadan aklıma farklı şarkılar geliyor ve hepsini söylüyorum başka bir şeye tutunamadığım için, başka bir şeyden destek alamadığım için. aslında ortamda insanlar var bak demeye çalışıyorum ama olmuyor. insanlarla birlikte yürürken bu yüzden genelde hemen arkalarında kendime bi yer seçiyorum, hem onlarla oluyorum hem de kendi alanıma çekilebiliyorum böylece.

hani denir ya filmlerde beni bırak sen devam et diye, bırakmayın lan beni diyorum ben bu noktada, bari biriniz tutun elimden varsın olsun beraber ölelim, o ağaca beraber tırmanalım.

lanet olsun 28 yaşımda ergenliğe yeniden girdim...

bu da şurada dursun:
kaçıp evden uzaklara şehre bakalım aylak aylak
kaçıp gerçekten uzaklara hayallere dalalım teslim olmadan