kahramanımız (yani ben) fransa'da yaşıyor. evet ilk akla gelen şehir paris olsa da kendisi fransa'nın başka bir şehrinin havasını nüfuz ediyor. apartman da tipik bir fransız apartmanı (bu noktada amelia, delicatessen gibi jean pierre jeunet, marc caro filmleri gözümün önüne geldi). kahramanımızın arkadaşı (bu şahane rüyayı gören insan), sırtında çantası kapıyı çalıyor ve diyor ki: ben tanrı misafiriyim. eşyalarını bir kenara koyduktan sonra, kendisiyle hemen apartmanın zemin katına iniyoruz ki burada bir pastane var (sweeney todd) . bu pastaneyi bir kızla beraber açmışız ve beraber orada çalışıyormuşuz.
neyse biz tanrı misafiriyle yukarı çıkıyoruz, biraz laflıyoruz ediyoruz derken aşağıdan çağrılıyorum ve çöreklerin hazır durumda olduklarını öğreniyorum. tanrı misafiri de bunun üzerine dışarıya çıkıyor gezmek için. kaybolmamak için sokağa dükkan isimlerine bakıyor. bakıyor ki şehir bi yerde izmiri andırıyor yerleşim olarak. tüm binalar sahil boyunca sıralanmış. kendisi sahil yoluna çıkıyor ve geçen birisine "how can i go to Eiffel?" diye soruveriyor. 670e binip 5 durak sonra inmesi gerektiğini duyunca bir üşengeçlik üzerinde hasıl oluyor ki o da soluğu pastanede keklerin arasında alıyor, ve iki dilim fransız kekini bir lokmada götürüveriyor.
evet sokak ve apartmanlar canlı renklerle donanmış. bu noktada amelie daha çok gözümün önüne geliyor.
ve maalesef burada tanrı misafiri uyanıyor.
rüyayı anlatmaya başladığı ilk andan itibaren gerçek olmasını çok istedim. her ne kadar yemek yapmaktan, yiyecekle uğraşmaktan hiç hazetmeyen bi insan olsam da, çok cezbetti orada bulunmak, fransa'da olmak, teknolojiden uzakta bi işte çalışmak, sanatın anlamlı olduğu bi yerde yaşamak. ve evet birisiyle beraber keke iki yumurta kırmak istedim...
not: başlık mor ve ötesine aittir, sadece aklıma geldiğinden yazdım
