subat ayinda gerceklestirmis oldugum is degisikligi sonrasi pek bi kicimin ustune oturamayan tipik bir ozel sektor insani oldum ciktim. her ne kadar calisma ortamindaki insanlarin hicbirisi o kafada olmasa da calisma tempomuz gayet oyle maalesef.
bu tempo ile birlikte tatil yapamamis olmami da bi kenara koyuyorum, cok dert degil. ama gercekten ozledigim tek bir sey var: gece olsa da bos bos gokyuzune baksam.
sehirde yildiz dedigin bile calismaktan sanirim pek ortalarda gozukmuyor. soruyorum bi acaba kosunca mi yoksa yuruyunce mi daha cok yildiza carpariz? ya da hep hareket halinde oldugumuz icin mi kendilerini goremiyoruz artik, hepsinin yanindan hizlica geciyor muyuz nedir? evet ben en cok bu kosturmacada yildizlari ozledim.
altimda sort varken gece sogugunda uzerime ceket alip muhabbet etmeyi ozledim. kayan bi yildizi yakalamayi ozledim. yildiz gozden kaybolmadan dilek bulup yerinden cikarmayi ozledim.
sadece yildizlara bakarken dusunecegim diye, yildizlari bulana kadar dusunmeye karar verdim. bulamayinca hep dusunur oldum. aslinda dusundugumu unutup dalgin oldum. bana sonra donup 'ne dusunuyorsun' diye sordugunda iste hep bu ne dusundugumu unuttugum anlar oldugundan sana hic aciklama yapamaz oldum.
belki yazi edebi olsun diye yildizi bi metafor olarak kullanmis olabilirdim, ama ben aslinda sadece yildizlari ozledim.
hatta hepsini gectim oyle bi gecede birisinin gelip de "kadinin biri issiz bi adaya dusmus hamile kalmis, neden?" diye tum o dusunceleri bir an icin dagitmasini ozledim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder